Don Braden is een prachtige saxofonist en de drie verschillende formaties waarmee hij speelt op zijn nieuwste album The Fire Within zijn prachtige groepen. De muziek is stevig, swingt als de neten en zit vol passie. En toch moet ik een uur lang de neiging onderdrukken om maar weer eens een ander cd'tje op te zetten. Ik heb het allemaal al eens eerder gehoord. Dat kan niet helemaal aan mij liggen.  
Het is allemaal even traditioneel. In zekere zin wel oorspronkelijk, want het zijn tenslotte eigen interpretaties, eigen improvisaties en voor een deel zelfs eigen composities. Maar zelfs die laatste klinken niet overtuigend authentiek. Het ultieme oorspronkelijke idee ontbreekt kennelijk. Nergens wordt een punt gemaakt, zelfs niet in de composities van Miles Davis, Freddie Hubbard of Dexter Gordon, die nota bene door de componisten wel degelijk als een punt zijn neergezet.  
Dat het niet aan Bradens medemusici kan liggen zal duidelijk zijn als ik een paar namen noem: pianist Julian Joseph, bassist Christian McBride en drummer Jeff Tain Watts, zijn drie van de acht musici waaruit steeds een andere keuze is gemaakt. McBride en Watts spelen zelfs samen in twee triostukken, en dan zou je toch zeggen: het móet van de grond komen. Maar het gebeurt niet. En ik kan er maar geen vinger achter krijgen waar dat nou aan ligt. Aan een vaag begrip misschien, zoals dat in de sport gebruikt wordt? Vorm, inspiratie?  
Want dat het ook niet voor honderd procent aan Braden zelf kan liggen blijkt uit de nieuwste cd van de Nederlandse bassist Joris Teepe: Firm Roots. Ook daarop is Braden te horen en het is een groot genot. Maar het minst in zijn eigen compositie The Vail Jumpers. Dat duidt er allicht op dat het hem aan leiderscapaciteiten ontbreekt (want die moeten natuurlijk worden aangesproken, als eigen werkjes worden vertolkt). Toch vindt Teepe juist dat nummer en vervolgens een arrangement van Barden waardevol genoeg om er zijn album mee te openen. Alle zeven nummers die daarna komen (composities van Teepe zelf, pianist Renato Chicco en drummer Steven Altenberg) vind ik zelf veel interessanter en avontuurlijker. Ook de saxofonist verkent plotseling zijn grenzen en vindt oplossingen die niemand eerder ooit vond. Anders gezegd: hij is origineel, spannend en voor geen gat te vangen.  
Als sideman bij Betty Carter, Freddie Hubbard, Wynton Marsalis en anderen heeft Braden inmiddels naam opgebouwd. Dus is de vraag; denkt Teepe met die naam een goede ingang te hebben op zijn cd en dus plaats hij hem op de voorgrond, of heb ik zo'n andere opvatting en smaak dan Teepe.  
Van dat laatste heb ik nooit iets gemerkt, maar ik ga het hem vragen als hij met zijn kwartet (in een andere bezetting) op het North Sea Jazz Festival speelt. Vooralsnog ben ik van oordeel dat Braden maar geen cd's meer onder eigen naam moet maken; doodzonde van zo'n geweldige muzikant.  
© Jan Rensen, 19 mei 1999