Herman Brood - Back on the corner (BMG)
Back on the Corner heet de  cd, en ik vraag me af; op welke hoek? 'Brood', zo zegt het persbericht, 'staat bekend als een keiharde rocker die op een dieet van seks en drugs podia in Nederland en ver daarbuiten buitengewoon onveilig maakt.' Hmm, bij mij staat Brood vooral bekend als een publiciteitsgeile figuur die in elk tv-programma dat hem vraagt, dondert niet hoe banaal het is, met groot plezier aantreedt.
Het persbericht leutert nog een beetje verder over Broods romantische inborst en zijn verklaarde liefde voor jazz, en zegt dan: 'Nu in Amerika een ware swing-revival gaande is, heeft Herman de kans aangegrepen om de plaat te maken waar hij al jaren van droomt.' Wat een schrikbarende kletskoek. Een musicus die een plaat wil maken waar hij al jaren van droomt maakt die plaat of hij maakt geen plaat. Als hij een andere plaat maakt dan waar hij van droomt prostitueert hij zich. Dat is niets opmerkelijks trouwens, want daaruit bestaat negentig procent van de muziekindustrie. En dat geldt ook deze ,,drooom-cd'', want eerst er nu in Amerika een revival gaande is (graag achtergronden bij deze informatie) is een zogenaamde jazz-cd ineens de moeite waard.
Laat ik u meteen uit de droom helpen. Er is geen sprake van een jazz-cd. Er is een aantal oude rhythm & blueswerken, een paar swingstukken en enkele oorspronkelijke niemendalletjes bij elkaar gebracht, verpakt in een haast vertederend want zo zielig rock & roll-verpakkinkje, en dat is het dan. Negenentwintig seconden ,,Take the A-Train'', ietsje meer dan drie minuten ,,It don't mean a thing'' en nog zo'n twaalftal voorbeelden. Ik bedoel: het is per definitie al een schande als op een dergelijke hooghartige wijze met composities wordt omgesprongen, maar als een gesjeesde popmuzikant op basis daarvan ook nog eens wordt geprezen om het het feit dat hij een jazz-album heeft gemaakt, dan zit er ergens iets goed fout. Daar doen de namen van Jan Voogd, Marcel Serierse, Jan Menu, Bert Boeren, Jan Oosting en andere gerenommeerde musici die zich lieten lenen voor deze sessie niets aan af. En zolang de zoveelste foto van Brood in de inlay belangrijker is dan enige uitleg over het ensemble, weten zij zelf ook wel waar ze aan toe zijn. Het is voor hen te hopen dat het een beetje betaalde, maar zelfs dat valt te vrezen.
En het is nog steeds niet alles. Het album wordt op een doosje aangeprezen als een 2cd. En inderdaad zitten er twee cd'tjes in de jewelbox. Alleen bevat het tweede cd'tje geen muziek maar is een cd-rom die dient om via de computer een tijdelijk abonnement te nemen op internet-provider WXS. Ik ga het niet hebben over de knullige, soms zeer amateuristische toelichting die daarbij wordt gegeven (nergens is iets te lezen over een noodzakelijk modem!), maar kan bij deze buitengewoon misleidende actie niet nalaten de naam van  moederbedrijf KPN te laten vallen. Zat Brood ook al niet in dat reclamespotje van 15 miljoen mensen?
Boycotten, deze plaat; Back on the corner, ja, op het randje van ranzigheid. Nee, eigenlijk daar ver overheen. Boycotten dus ook World Access / Planet Internet. Tenzij u het plezierig vindt voor onaangekondigde en misleidende reclame te moeten betalen. Dat daar jazzmuziek nog ooit voor gebruikt zou worden… Dat is het enige positieve aan dit hele verhaal: jazz wordt kennekijk weer serieus genomen. Nu nog serieuze jazz en we zijn weer een stap verder.
© Jan Rensen, 18 maart 1999