Marnix Busstra kwartet - The naive world (VIA) 
Bart Depoort is een Vlaamse saxofonist die qua toon een beetje het midden houdt tussen Michael Brecker en Ernie Watts, maar om die wat modieuze keuze mag hij beslist geen kloon worden genoemd. Een vergissing die vaak wordt gemaakt. Want zijn spelopvatting is er een die bijzonder is. Dat zit hem vooral in de trage fasering, op het slome af. Maar hij creëert daarmee wel een sfeer die meeslepend en soms zelfs aangrijpend is.  
Daarmee bepaalt hij voor een belangrijk deel de klank van het Marnix Busstra kwartet, waarvan onlangs The naïve world verscheen. Gitarist en leider (en echtgenoot van Karin Bloemen en dus binnenkort vader) Busstra is ook het muzikale brein van de formatie. Alle composities zijn van zijn hand en allemaal gebaseerd op mooie melodieën. Dat is een bijzondere gave; wie zulke mooie melodieën kan bedenken heeft de helft van het succes van zijn band al binnen.  
De andere helft bestaat eruit de juiste mensen bij de muziek te vinden. De lijzige Depoort is voor dit werk geschapen. Bassist Eric van der Westen is de meest lyrische onder de Nederlandse collega's en dus is ook hij een vanzelfsprekende keuze. Slagwerker Pieter Bast is de verrassing. Meestal een druk baasje maar in deze groep zeer ingetogen spelend. Busstra gunt het deze musici ook hun kwaliteiten volop ten toon te spreiden en laat de dragende rol zonder morren aan Depoort.  
Slechts nu en dan eist hij zelf een hoofdrolletje op, zoals in het openingsnummers Three years, three months, three weeks, three days: een bedaarde solo op een heel eenvoudige maar zeer spannend gespeelde riff van Eric van der Westen en een nog simpeler motiefje van Pieter Bast. Een subliem en zeer geslaagd voorbeeld van de kunst van het weglaten. Het hoogtepunt daarvan is Magic Hour, een duet tussen sopraansax en gitaar, waarin een paar lieflijke nootjes van Busstra eigenlijk al het hele verhaal vertellen. Depoort kan daar gelukzalig omheen zweven.  
De cd is overigens afwisselen genoeg, mede dankzij grapjes als het nog geen twee minuten durende Baby's do cry (waarin haastig aansnellende ouders worden verbeeld tegen de achtergrond van een zielig klinkend 'baby'tje'). Daar staat het haast verstilde From father to friend tegenover. Een aanvankelijk ijzige sfeer ontaardt in een kolkende klaagzang. Aanvankelijk domineert de sax met een steeds herhaald motief waar de bas onderdoor soleert. Dan gaat gitaar met het motiefje van de sax aan de haal en maakt er een hartverscheurende kreet van. Dat is voor de sax het teken ook de emotie de vrije loop te laten. Prachtig.  
Er is eigenlijk maar een ding minder positief aan deze cd: met drie kwartier is hij wel een beetje aan de korte kant.  
© Jan Rensen, 7 mei 1999