Soms worden cd's echt zonder nadenken gemaakt. Zonder slim nadenken althans. Neem nu I Say Jazz. Best leuke muziek, hoewel ook een aantal slappe liedjes worden gespeeld, maar afgewisseld met aankondigingen van Meta de Vries. Ik heb niks tegen De Vries maar wel tegen het kinderachtige rijm waarop ze haar aankondiging doet. Dat levert dus bij elke keer dat de cd gedraaid wordt herhaalde ergernis op. Beter dus om de plaat maar niet meer te draaien. Ondanks het voortreffelijke drumwerk van John Engels.
Ook pianist Paulus Potters was niet erg handig. Hij laat zijn verder ook niet zo'n fantastische maar wel redelijk swingende rockjazz-cd openen met een buitengewoon irritant, mechanisch soort house-ritme. Daarmee roept hij niet alleen aversie op maar zet hij potentiële liefhebbers van zijn muziek danig op het verkeerde been. Weg aspirant-koper.
De groep Cousin X maakte de cd met de weinig vertrouwen inboezemende titel X-Cuse Me! Die zou ik ook onaangeroerd in de bakken laten liggen. Alleen omdat ik zo netjes ben om alle platen die me worden toegestuurd minstens een keer te beluisteren, deed ik dat met deze ook. En ik hoorde verrassend sterke popmuziek met jazzy invloeden.
Doen Nederlandse music het dan allemaal niet goed? Nee hoor, vocaliste Ilsa Huizinga maakte in eigen beheer de bijzonder goede cd Voices Within (020-6205448). Met onder anderen bassist Ruud Jacobs, gitarist Ed Verhoeff en percussionist Frits Landesbergen heeft ze een exquis clubje muzikanten om zich heen verzameld die allemaal weten wat begeleiden is. Zelf klinkt ze hier en daar een beetje timide maar met een fraaie frasering werkt ze dat nadeel weg. Bovendien heeft ze een heel slimme oplossing gekozen door zichzelf multitrack op te nemen, in doorgaans hele uitgekiende arrangementen. Voor liefhebbers van jazz-zang een echte aanrader.
En helemaal fantastisch doet de Nederlandse bassist Joris Teepe het op Seven Days A Week, met trompettist Randy Brecker, saxofonist Chris Potter, de pianisten Kevin Hayes en James Williams en drummer Tony Reeedus in zijn groep. Dat zijn allemaal toppers uit New York, waar Teepe inmiddels ook al weer enige jaren woont. En ik kreeg alweer bericht over een live-cd die over enkele maanden gaat uitkomen, met ongeveer dezelfde band opgenomen in de momenteel hippe jazztent Smells op Manhattan.
De groep maakt snelle neo-bop in composities die bijna allemaal van Teepe afkomstig zijn. Gehaaide stukjes met gekke akkoordsprongen waarin hij als bassist kan excelleren. In die zin ook behoorlijk vernieuwend hoewel het geen plaat is (en Teepe is er de musicus niet naar) die de revolutie predikt. Gewoon echte jazz in een moderne uitvoering, helemaal niks mis mee dus.
© Jan Rensen, 7 januari 1999