KYLE EASTWOORD - From there to here (Columbia)
's Ochtends een jazz-cd in de bus vinden en daar 's middags een track van horen in het Radio 1 Journaal. Ik kan me niet heugen dat me ooit zoiets eerder is overkomen. Dinsdag was dat het geval met het album From There To Here van bassist Kyle Eastwood, waarvan het nummer Why can't we live together door Govert van Brakel werd afgekondigd.
Nu zullen kenners zeggen: maar Why can't we live together is toch helemaal geen jazznummer? En wie dat zegt is inderdaad een kenner, want de compositie van Timmy Thomas komt uit de soultraditie die nu R&B wordt genoemd (het zijn verwarrende tijden voor muziekliefhebbers met historisch besef), maar Eastwood weet er wel degelijk een jazznummer van te maken. Waarom niet trouwens, want Miles Davis en John Coltrane en Lester Young en noem maar op, putten destijds ook uit populaire bronnen om hun repertoire mee te verrijken, en niemand zal bestrijden dat My Favourite Things in Coltrane's uitvoering een jazznummer is.
Eastwood vertelde me gisteren door de telefoon dat hij bij het opnemen van Why can't we live together ook geen enkele gedachte had bij een mogelijke hitpotentie, die Columbia in een persbericht er wel aan hecht. En kennelijk terecht, gelet op de aanwezigheid ervan in het Radio 1 Journaal.
From There To Here is Eastwoods debuutalbum, en meteen een waarmee hij een indrukwekkend visitekaartje achterlaat. Er staan tien nummers op waarvan de helft een spannende kwintet- of sextet-uitvoering kennen (de basis ervan is het kwintet waarmee hij tegenwoordig in New York werkt) en de andere vijf een arrangement van Vince Mendoza kregen aangemeten. Mendoza kennen we hier natuurlijk, de laatste tijd vooral vanwege zijn werk met het Metropole Orkest, en die faam maakt hij ook op deze cd weer waar.
Het zijn haast Gil Evans-achtige settings waarin hij Eastwoods muziek vormgeeft. Weliswaar niet die hele ingetogen, haast ijzige sfeer van Evans' werk voor Miles Davis, veel meer soul erin, maar wel met die prachtige, wonderlijke harmonisaties.
Er zijn nog meer sterren die glans geven aan Eastwoods debuut. Wat te denken van zangeres Joni Mitchel die door Mendoza heerlijk wordt ingebed in Marvin Gaye's Trouble Man. De beroemde Peter Erskine speelt in een paar nummers slagwerk, de tenorsaxofonisten David Sanchez en Plas Johnson blazen een partijtje mee, pianist Billy Childs is er, en zo nog wel een paar grote jongens. Zeker een man met goede relaties, denkt u dan, en de achternaam van de bassist begint op te vallen. Inderdaad: Kyle is een zoon van regisseur Clint Eastwood, zelf een erkend jazzliefhebber (denk aan films als Bird en zijn regisseursdebuut Play Misty for me), maar de bassist beweert vast dat hem dat in dit geval niet heeft geholpen. 'Natuurlijk heeft mijn achternaam evenveel voor- als nadelen, maar het was een vriend van me die tapes met mijn muziek aan een producer van Columbia heeft doorgespeeld.'
Wie hem niet op zijn woord gelooft moet dat dan maar op zijn noten doen, want de muziek van de jonge Eastwood is inderdaad volwassen, kleurrijk, origineel en sprankelend genoeg om op een grote label met wereldwijde distributie te worden uitgebracht.
Een uitgebreide tournee zit er voor Eastwood nog niet in, misschien de zomerfestivals van '99, meende hij. Misschien dat het Metropole Orkest zijn jazzdirigent eens kan vragen de bassist als gastsolist mee te nemen uit New York.
© Jan Rensen, 5 november 1998