Saxofonist Leo van Oostrom speelde vroeger in groepen van bijvoorbeeld Loek Dikker en Theo Loevendie een tamelijk prominente rol in de vaderlandse jazz. De laatste jaren is hij zich meer dan voorheen gaan toeleggen op de vertolking van moderne gecomponeerde muziek en van de vooroorlogse salonmuziek die speciaal voor saxofoongroepen werd geschreven.
Het is een vreugde hem weer eens in een echte jazz-omgeving te horen. Op sopraan en alt is hij de enige blazer in de Ben Gerritsen Band. De leider speelt zelf vibrafoon en marimba, en verder zijn op  B.I.B. pianist Willem Kuhne, bassist Wim Essed en drummer Arnoud Gerritse te vinden. Vooral de combinatie van vibrafoon en piano is op voorhand bijzonder en gewaagd. Maar anders dan in veel voorgaande projecten van Gerritsen pakt het op dit album fraai uit.
In het eerste nummer (in een wat Afrikaanse sfeer) lijken de musici elkaar nog wat af te tasten maar in de ballad Holydays is er een boeiend duet tussen piano en vibrafoon, deels unisono, deels als basis voor de uitwaaierende melodielijn van Van Oostrom, maar soms ook elkaar aftroevend of zelfs de pas afsnijdend zonder dat er echte ongelukken gebeuren. Dat zal mede te maken hebben met het strakke ritmische regime waaraan ook de kemphanen niet kunnen ontkomen. Een lekker plaat is het resultaat.
De Utrechtse fluitist Jeroen Pek heeft een mooie band bij elkaar. Met zijn vertrouwde maatje en trompettist Bart Lochs, pianist Jeroen van Vliet (leerling van Willem Kuhne), bassist Wiro Mahieu en drummer Pieter Bast vormt hij een kwintet dat zijn ietwat romantische muziek gepast kan neerzetten. Die romantiek zit hem vooral in de door Pek of Lochs zelf geschreven composities; elke melodie is rond en vriendelijk. In de uitvoeringen wordt er in de meeste gevallen wel wat avontuurlijker te werk gegaan. Vooral Jeroen van Vliet is een durfal die niet alleen in zijn eigen solo's het randje opzoekt maar in zijn begeleiding ook andere solisten voortdurend uitdaagt. In My Hammock  is niettemin een uiterst toegankelijke cd, waarop aantrekkelijke swing met nu en dan een latin sausje overheerst.
Bassist Wiro Mahieu is ook te vinden op Halloween Time van pianist Rob van den Broeck and Friends. Die vriendjes zijn verder de Duitse saxofonist Gert Dudek en de Britse drummer Tony Levin. Van Mahieu valt op dat hij in beide settings even solide als helder speelt, met een zuivere, donkere toon. Maar de muziek van beide orkestjes is totaal verschillend. Vooral onder invloed van Dudek wordt veel meer gespeeld in de traditie van het fameuze John Coltrane Quintet. Van den Broeck speelt op dit album als een pianist uit die tijd; niet echt als McCoy Tyner van dat Coltrane-groepje (hoewel soms even krachtig) maar meer zoals een jonge Chick Corea. Vooral in Tunes from the Other World is die associatie sterk.
In de stukken waarin Dudek sopraan speelt slaat de stemming overigens flink om. Opvallend is dat, omdat juist op dat instrument Coltrane zo moeilijk te vermijden is. Maar het is Van den Broeck die dan een andere toon aanslaat. Met hedendaagse accoorden wordt een merkwaardige, haast impressionistische sfeer neergezet. Intrigerend, spannend en vooral ook heel mooi.
© Jan Rensen, 15 juli 1999