Sean Bergin's MOB - Copy Cat (BVHaast)
Corrie van Binsbergen: LINK - Ouvrir ici (VSOP / VIA)

Saxofonist Sean Bergin is een van de aardigste mensen die in de Nederlandse jazzscene rondlopen. Een grote, groffe Zuid-Afrikaan die zijn geboorteland destijds ontvluchtte vanwege de toenmalige repressie; ruwe bolster blanke pit type. En dat is allemaal in zijn muziek terug te horen. Die is ook stevig aangezet, ongepolijst, wars van beperkende regels, soms te ongestructureerd, maar door alles heen vrolijk.
Zijn MOB (My Own Band) die in mei de live-cd Copy Cat (BVHaast CD 9917) opname, bestaat uit elf musici die bijna allemaal hun sporen verdienden in de (vrije) ge´mproviseerde muziek en er geregeld van genieten in die traditie terug te vallen; mensen als drummer Han Bennink, saxofonist Tobias Delius, cellist Tristan Honsinger en trombonist Wolter Wierbos. Maar ook gitarist Franky Douglas die zijn rock-invloeden en Surinaamse verleden inbrengt.
Daardoor schiet de muziek alle kanten op, een Mingus-achtige georganiseerde chaos, die plotseling kan samenkomen in prachtige arrangementen. Dan zijn er plots weer onvoorbereide duetten, een opzienbarende solo van Bennink, grappige vraag en antwoordspelletjes en gedegen improvisaties. Eerlijk is eerlijk, sommige stukken kunnen best worden overgeslagen, maar het contrast me de delen die heel erg de moeite waard zijn heeft daarentegen zijn eigen charme.
De muziek van gitariste Corrie van Binsbergen is iets gestructureerder in die zin dat er meer gecomponeerd materiaal vastligt. Maar de composities zijn op zichzelf al van een complexiteit, Van Binsbergen veroorloofde zich bij het schrijven ervan al zoveel vrijheid, dat de term structuur in dit geval een relatief begrip is.
In de groep Links speelt ze met pianist Albert van Veenendaal, percussionist Joshua Samson plus een strijkerstrio: viool, altviool en cello (Tineke de Jong, Baptist Kurvers en Marjolein Meijer). Hedendaagse kamermuziek kan het worden genoemd, waarin gespeeld wordt met elementen die Van Binsbergen in haar andere muzikale projecten verklankt. Want ze is van alle markten thuis, pop, jazz, afhankelijk van de groep waarmee ze op het podium staat.
In al die muziek is er een aspect dat voortdurend de overhand heeft: spanning. Op de Links-cd Ouvrir Ici (VIA / VSOP 9920972) zindert het bij vlagen. En dan gaat het niet alleen om de stemmigheid die bij een bloedstollende film zou passen, maar vooral ook met de vraag welke kant de muziek zelf opgaat. Want de ene keer kan een introvert percussie-duet tussen Samson en Veenendaal uitmonden in een uitbundige gitaarsolo van Van Binsbergen, een andere keer verknoopt de componiste een eenvoudig gegeven tot een ingewikkeld spel van losse frases die een nauwelijks te ontwarren patroon vormen. En ook daar komt ze dan weer ongeschonden en triomfantelijk uit.
© Jan Rensen, 6 november 1999