De Tilburgse bassist Eric van der Westen heeft een trouwe band met Afrika. Momenteel toert hij in Zuid-Afrika waar hij al een aantal keren eerder was, en ook in andere Afrikaanse landen was hij al geregeld. Dat is in zijn composities terug te horen. Zeker in die op  Diepkloof and other songs from the book van zijn groep Quadrant. Alle muziek op dit album werd geschreven naar aanleiding van een bepaalde gebeurtenis of indruk. Zo is de titelsong Diepkloof gecomponeerd op de dag dat Van der Westen terugkeerde van zijn eerste bezoek aan Zuid-Afrika. De naam refereert aan een wijk in Soweto maar symboliseert tevens de tegenstrijdige indrukken van vriendelijkheid en vrolijkheid van de township-bewoners enerzijds, en het geweld, drugs en armoede anderzijds.
Maar er zijn ook 'Europese' nummers, zoals One of those days waarvoor een verregende dag de inspiratiebron was. Of Voila, dat werd geschreven na een verhuizing naar Brussel.
De overeenkomst tussen alle composities is dat ze alle zijn gebaseerd op een mooie gedragen melodie. De ondertitel van de cd is daarom terecht: echte 'songs' zijn het inderdaad. One of those days vind ik het mooiste maar dat heeft alles met de uitvoering te maken. Voor altsaxofonist Paul van Kemenade is zo'n enigszins sombere compositie het ideale platform zijn talenten te tonen: veel dramatiek en sentiment. Al die lange noten komen tot leven, worden buien, ik zie het regen langs de ruiten lopen, troosteloosheid vol melancholisch verlangen iets zonnigs te gaan doen.
Met Van Kemenade is een van de andere Tilburgers genoemd die op dit album te horen zijn. Verder zijn er trombonist Hans Sparla, pianist Jeroen van Vliet, drummer Pieter Bast en de Vlaamse sopraan- en tenorsaxofonist Erwin Vann. Een fraai groepje stilisten dat het experiment niet schuwt maar nooit het belang van de melodie uit de weg zal gaan. Van der Westen gaat daarin voorop met zijn majestueus zingende baslijnen.
In het najaar leidt Eric van der Westen een groot project Me, Myself and I, Looking at the music of Charles Mingus waarvoor hij acht collega-componisten heeft uitgenodigd die de muziek van Charles Mingus zullen bewerken voor een mini-bigband dat in november en december door ons land toert.
Het is alweer zo'n evenement waaruit duidelijk wordt dat de muziek van de in 1979 overleden bassist en componist Charles Mingus springlevend is. Tijdens het Holland Festival werd diens Epitaph vertolkt en vooral is er de Mingus Big Band die de laatste twintig jaar het werk van de bassist uitvoert. Op de nieuwe cd van dit orkest Blues en politics zijn werken bijeengebracht waarin Mingus zijn politieke voorkeuren liet blijken (anti-atoombom, anti-segregatie, anti-kapitalisme). Het enige wat op de uitvoering aan te merken valt is de net iets te secure uitvoering. Onder Mingus zelf was het altijd een gedisciplineerd rommeltje. Maar er wordt wel vanuit diens passie en hartstocht gespeeld, en dat maakt deze muziek zo voortreffelijk. Zeker als Boris Kozlov op Mingus' oude bas zo prachtig die zelfde kleur en power kan vinden. In sommige stukken zijn overigens een paar recent ontdekte fragmenten van de meester zelf verwerkt.
© Jan Rensen, 1 juli 1999