Toen ik erover nadacht moest ik natuurlijk erkennen dat ik niet één album op naam van pianist Gé Bijvoet kende, want die is er niet. Maar kort daarvoor was ik oprecht verbaasd te horen dat Dutz (eigen beheer, distributie door Challenge Records) het debuutalbum was van Bijvoet als leider. In hoeveel groepen en op hoeveel cd's was hij de afgelopen jaren immers al niet te horen? Hij werkte met internationale jazzsterren als Gary Thomas, Bob Malach en Tony Lakatos, speelde in Nederlandse jazzgroepen van Dick de Graaf, Eric van der Westen en Masha Bijlsma, en begeleidde kleinkunstzangeressen als Marjol Floore, Joke Bruijs, Mathilde Santingh en Simone Kleinsma (onder meer in de musicals Joe en Chicago).
Dutz is geen samenvatting van die indrukwekkende en veelzijdige carrière, maar een persoonlijk statement van een begaafd musicus die nu eens zelf naar buiten treedt. Met trompettist Eric Vloeimans, saxofonist Erwin Vann, bassist Eric van der Westen en slagwerker Chander Sjardoe heeft hij een prachtig kwintet om zich heen verzameld, dat zijn visie volledig ondersteunt.
Kenmerkend voor de cd is dat er wel achttien tracks op staan maar dat de muziek zich als één geheel laat beluisteren. Kern van de suite is het korte vers Kiedy Swiat Staje van de Poolse dichter Zbigniew Herbert (in het Nederlands vertaald uitgegeven door de Bezige Bij), waarin het moment wordt beschreven dat de aarde even stilstaat. De overweldigende indruk van zo'n ervaring biedt ruimte voor verstilde romantiek en extatische verrukking. Die twee emoties wisselen elkaar voortdurend af, gedurende het hele album.
Bijvoet gebruikt relatief klassieke middelen om zijn expressie tot uitdrukking te brengen. Geen ingewikkelde harmonieën, geen onlogische schema's, geen onnavolgbare melodieën. Maar binnen de gekende patronen is er toch avontuur; de persoonlijke beleving en passie van een verteller die zijn eigen verhaal laat horen. Dat levert evenveel verrassende als herkenbaar mooie momenten op. Swingend op de Hammond B3 of haast verstild solerend op de vleugel, brutaal dominerend is dienstbaar begeleidend, als het erop aankomt maakt het niet eens zoveel uit. Het maakt allemaal onderdeel van dat ene statement dat sympathiek en overtuigend klinkt.
(Meer informatie op Bijvoets internetsite.)
Een mooie cd voor de tijd van het jaar is Songs for Christmas, duetten van vocaliste Yvonne Walter en pianist Harry Happel. De zangeres die deze maand haar woonark in Weesp verruilde vooreen appartement in Antwerpen, interpreteert klassieke kerstliedjes als Holy Night en Let it Snow, combineert die met passende jazzstandards als A Child is Born en My Favorite Things, en voegt daar haar eigen indrukwekkende compositie The X-mas Blues aan toe. In totaal elf songs die ook als het geen kerst is zeer de moeite waard zijn. Haarkrachtige stem, tegelijk teder en doorleefd, en de begeleiding van Harry Happel sluiten naadloos op elkaar aan. Beiden zijn op zoek naar de muziek in de liedjes, meer dan naar de symboliek ervan. Het inpassen van de eigen compositie The X-mas Blues is wat dat betreft niet alleen een persoonlijke toevoeging aan het repertoire, maar ook een referentiekader dat verheldert waarom hun beider versie van de klassieker White Christmas de mooiste is die ik ooit hoorde. (De cd wordt niet in de handel gebracht maar is te bestellen via e-mail.)
© Jan Rensen, 18 december 1999